Maand 10:  Daar zijn ze dan!!! (deel A)

Deze maand heb ik alle puppen uitvoerig gezien en ik wil iedereen dan ook heel hartelijk bedanken voor de gastvrijheid. Ik heb genoten om Barree, Baco, Brai en Beli weer terug te zien in hun eigen omgeving.

Allemaal zijn ze zo op hun gemak, zo thuis en zo geliefd. Ik kan jullie er niet genoeg voor bedanken. Er komen mij regelmatig verhalen ten ore van herplaatsers, honden die niet meer te houden zijn door verkeerde opvoeding, en honden die zomaar ineens niet meer gewild zijn en maar moeten worden afgedankt. Gelukkig blijft dit 6-tal dit lot bespaard.

 Eerst ben ik samen met Inge naar Brai geweest, daarna Barree en Baco. Omdat Inge op het eind van haar zwangerschap loopt vond ze Beli net iets te ver weg wonen. Tot haar spijt is ze hier niet mee naar toe geweest. Baroes heb ik een dagje mee genomen naar mijn moeder in Eindhoven en Bindi heb ik precies op 20 oktober nog bezocht.

Tijdens de bezoekjes heeft Inge bij de reuen foto’s gemaakt. Als ze eenmaal begint te knippen stopt ze tot mijn genoegen niet meer. Ik kon dan ook ’s avonds naar 120 foto’s kijken van Brai, 100 foto’s van Barree en 87 van Baco. Niet alles is gelukt maar er zijn veel leuke bij. Bij Beli heb ik zelf foto’s gemaakt en dan merk ik dat kletsen en fotograferen niet zo goed samengaat. Ik had dus rond de 65 foto’s van Beli. Baroes komt er deze keer karig af tijdens het bezoek bij mijn moeder, maar 32 foto’s. Bij Bindi was mijn kaart na 30 foto’s vol. Balen balen balen. Het fototoestel gaf het dus op met 1000 foto’s op de kaart waarvan het merendeel honden, een deel Fenne en een klein deel aquaria.

En dit is Inge voor wie haar niet heeft gezien. Mijn topfotograaf. Beter te vaak dan te weinig geknipt is haar motto en gelijk heeft ze. Ook van minder goede foto’s kunnen we genieten.

Eind van de maand is ze uitgerekend en dan zal onze tweede kleindochter worden geboren. We kijken er met z’n allen enorm naar uit.

 

Bezeten van foto’s…………….ja dus en niet zo’n beetje ook. En ik bekijk ze ook nog regelmatig. Misschien dat jullie nu snappen dat ik iedere maand weer een mailtje stuur voor foto’s, een soort bedelbrief. Maar ja, zo zal ieder wel wat hebben.. toch?

Ik hoop dat ik jullie weer mee kan laten genieten van jullie eigen ‘pup’ en de nestgenoten.

Ik weet steeds maar niet hoe ik al deze 10 maanden oude honden moet noemen. Het zijn natuurlijk jonge honden maar het zijn de puppen van Chamook. Laat ik het er maar op houden dat ze de ‘titel’ pup tot op hun oude dag zullen dragen.

Maar hier zijn ze dan weer!

 

        
Baroes Bruch                       Barree Bartók                  Baco Berlioz

            
 Bindi Bach                          Brai Brahms                        Beli Bizet      

 

BAROES

Hoe heb ik Baroes ervaren op dinsdag 18 oktober 2011

Marja en Kees gingen  naar haar vader in Eindhoven en ze vroegen of ik het leuk vond mee te gaan zodat ik naar mijn moeder in Eindhoven kon. Ik zou Baroes een dagje meenemen naar ons ma.

Toen Marja en Kees mij in de ochtend kwamen halen liet Marja Baroes uit de auto. Ze kwam zo enthousiast, springend, en blij naar me toe. Ze hoorde Tilou en Chamook blaffen en rende kwispelend naar de schuur, toen weer naar mij en maar op en neer.

Ik mocht voorin zitten met Baroes bij mijn voeten. Mmmmm…..de hele rit zo’n teddybeertje bij mijn voeten, heerlijk. Ze is heel rustig in de auto. Kijkt wat naar buiten, gaat dan weer even liggen.

Bij ons thuis hebben we altijd honden gehad dus vond ons ma, die nu een aantal jaar alleen is,  het wel heel leuk om weer even een hond in huis te hebben.

 

Het eerste half uur liep Baroes wat rond, verkennen maar niet nerveus. Als ik ging zitten kwam ze uiteindelijk bij mij liggen en stond ik op dan liep ze achter me aan. Al snel was ze totaal gewend en lag ze volkomen ontspannen midden in de kamer te slapen.

 

Er kwam iemand langs om de medicijnen te geven. Deze zorgverlener komt na een korte druk op de bel ‘zomaar’ binnen met de loper. Baroes vertrekt geen spier. Waarschijnlijk omdat wij ons ook normaal en vrolijk gedragen neemt ze het gedrag over. Even snuffelen en het was goed. Wat gedraagt ze zich dan zelfverzekerd.

 

Tijdens de wandeling liep ik langs een middelbare school. Veel brommers, veel jongeren die in groepjes staan te praten, Baroes vindt het allemaal even gewoon. Er kwam een jongen op een skateboard langs met een grote stapel tijdschriften in de hand, Baroes keek er niet eens naar om. Wat heerlijk is dat. Allemaal positief. Wat in haar ogen misschien ook positief is is dat ze waarschijnlijk het gevoel heeft dat ze nog de boeren melkkarren moet trekken. Alleen zit er aan de riem geen melkkar maar IK. En trekken kan ze! Voor honden heeft ze, tenminste tijdens die wandeling, niet zoveel oog. Ze loopt rustig mee zonder naar de hond te blaffen of wild te gaan doen.

 

Baroes is beslist geen allemansvriend. Ze kijkt even wie ze voor zich heeft en neemt dan afstand. Ze heeft een grote eigen zone. Ik merk ook dat mensen haar niet zo makkelijk kunnen lokken om te aaien. Bij eigen mensen, ik heb het voorrecht daar ook bij te mogen horen, is ze erg enthousiast. Ze waakt in het donker buiten goed. Baroes luistert erg goed. Marja traint veel met haar. Er staan al weer diverse cursussen op stapel. En Baroes smult ervan. Marja is helemaal weg van Baroes en er is geen twijfel over mogelijk, Baroes is erg op haar plaats bij Marja, Kees en Sam!

 

Baroes is tenger gebouwd en zal rond de 17 of 18 kg wegen denk ik. Ze nadert al aardig haar uiteindelijke gewicht. Men zegt dat een teef zo rond de 23 kg mag wegen maar mijn honden komen uit zo rond de 20 kg en dan zijn ze goed van gewicht. Liever een tengere hond dan een te dikke hond. Ze hebben er alleen maar last van.

  

Bij binnenkomst even een hapje

 

 

 

 

 

Ze lag lekker in de serre met oog op de tv die op animal planet stond. Ineens was ze weg en stoof op de tv af. Na een correctie stond ze me aan te kijken zo van…..is er wat?

 

 

Even schooieren. Ons ma heeft het onze honden altijd verboden en ze deden het dan ook niet maar nu vond ze het zo leuk om Baroes wat dichter in de buurt te hebben. Maar Baroes kwam van de kouwe kermis thuis, ze heeft niets gekregen.

 

 

Baroes had naast mijn stoel een heerlijk beschermd plekje gevonden. Toevallig dat de foto is gelukt  want hij is uit de losse pols gemaakt. Ik wilde niet opstaan omdat ze dan weer mee zou lopen.

 

 

 

Lekker neuzen op het balkon

 

 

BARREE

Hoe  heb ik Barree ervaren op dinsdag 27 september 2011

Toen Inge en ik bij Jolande aankwamen werd er helemaal niet geblaft. Twee honden en gewoon stil. Geweldig! Eenmaal binnen werd ik door Barree enorm vriendelijk begroet. Springen, knuffels, jeetje wat was hij enthousiast. Ik hoorde van Jolande dat hij dat bij anderen niet zo doet waardoor bij mij en Jolande de gedachte opkwam dat hij misschien toch die 9 eerste weken niet was vergeten en hij mij nog kende  Wie zal het zeggen.

 

Barree is heel open, zeer vriendelijk en erg mensgericht. Je hoeft hem maar te roepen en hij staat naast je. Hij is enorm gericht op zijn baasjes. Barree houdt ze heel goed in de gaten zelfs tijdens zijn spel. Barree is erg speels en heeft een grote vriend, Jeno. Samen hebben ze een eindeloze energie.

Wat me erg op viel was dat hij niet een keer heeft geblaft terwijl toch vaak de bel is gegaan door vriendjes voor Timo. Al deze kinderen werden rustig en vriendelijk begroet. Tijdens de wandeling was hij heel uitgelaten maar ook dan blijven Jolande en Nico erg belangrijk. Deze hond is zo op de goede plaats terecht gekomen en Jolande heeft me al zo vaak verteld dat ze het gevoel heeft dat Barree al heel lang bij haar is. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een heel goede match is.

 

Barree woog na de vakantie van Jolande en Nico nog maar 21 kg. Hij was in het pension tijdens de vakantie zo enorm afgevallen. Hij was erg mager. Jolande en Nico vonden het vreselijk hem zo aan te treffen. Hij wordt nu weer lekker bijgespijkerd en naar dat pension, waar ze toch goede berichten van hadden gehoord, gaan ze nóóit meer terug. Toen ik Barree zag was hij nog wel iets te mager maar er zaten toch al weer wat kilo’s bij.

 

Heerlijk om Barree even in mijn armen te nemen. Hij kwam telkens terug, de grote knuffel uit het nest is nog steeds een grote knuffel.

 

 

Een en al vriendelijkheid. Wat een heerlijke hond.

 


En toen gingen we naar buiten. Barre begon met het graven van een gat en Jeno deed daar later aan mee. Ze hebben zich er zo mee uitgeleefd. Zand in de bek maakt niet uit voor Jeno, en het gras ook niet voor Barree. Zo nu en dan inspecteerde ze of ze al een molletje te pakken hadden.

  

  

 

  

 

 

Toch nog een beetje pup, Barree in de puppyzit

 

Inge even met haar grote favoriet op de foto. Ieder had zo een pup en Barree was erg in trek vanwege zijn hoge knuffelgehalte.

 

 

Is ie niet prachtig?